بدون بازی کودکان

یک پروفسور مستقر در لودینا در تلاش است تا سنت در حال مرگ گتدیان را زنده نگه دارد.

عروسک های مجموعه Davinder Kaur Dhatt

Meriye ni maaye، meri dilan diye meharmey؛ پوچ مری متتی ویچ کی؟ Guddiyan patoleyan ki khed uttey kadey kadey ، hassa jeha aaya ni؛ Chaudhan din poore hunde chand ke aakar nu main، nitt vehendi rehni hai ni maayein… (مادر عزیزم ، حدس بزنید چه چیزی در دست من است. من بازی با عروسک ها را دوست دارم و لبخند بر لب دارد. من همچنان به تغییر شکل ماه نگاه می کنم. اما اکنون دخترت بزرگ شده است).

این آهنگ محلی که در خانواده های روستایی در پنجاب خوانده می شود ، در مورد احساساتی صحبت می کند که شاید جهانی باشد. در سراسر کشورها و فرهنگ ها ، عروسک ها بخشی ضروری از دوران کودکی هستند. نه فقط اسباب بازی ، بلکه اغلب با عروسک های خود پیوند عاطفی برقرار می کنند. روزی روزگاری ، عروسک ها در پنجاب دست دوز می شدند. مادران آنها را برای دختران خود با زیور آلات ، پیشدا در بافتن و جوتتی روی پا تزئین می کردند.

داویندر Kaur Dhatt

فراخوانده شد guddiyan patoley ، این سنت اکنون تقریباً مرده است ، اما برای تعداد انگشت شماری از زنان که سعی در زنده نگه داشتن آن دارند. از جمله آنها Davinder Kaur Dhatt است. استادیار هنرهای زیبا در کالج GHG Khalsa ، Gurusar Sudhar ، Ludhiana ، او در حال برنامه ریزی برای نمایش مجموعه ای از بیش از 60 عروسک دست ساز سنتی پنجابی است.

بازدید سریع از خانه او ما را با طیف وسیعی از عروسک ها آشنا می کند که شامل عروس درخشان ، زن پنجابی در حال چرخاندن چارخا ، دو زن در حال بازی در حال بازی کردن و دیگری در حال چرخش مدنی (کره خرد کننده) است. اگر یک عروسک در آینه خود را تحسین می کند ، دیگری در حال انجام giddha است. کار دقیق و جزئیاتی که در ساخت آنها انجام شده است مشهود است. این زن 53 ساله می گوید که تکمیل برخی از آنها بیش از یک ماه به طول انجامید و ساخت این مجموعه بیش از دو سال به طول انجامید.

دات در توضیح روند فنی می گوید که ابتدا ظاهر یک عروسک ظاهر می شود که با استفاده از خاک رس ساخته می شود. شکل به ویژگی هایی مانند چشم ، بینی و لب داده می شود

اگرچه من از ده سالگی عروسک می سازم ، اما با تمرین مداوم مهارتم بهبود می یابد. مادرم هنر ساخت عروسک را به من آموخت. برای من ، عروسک ها فقط اشیاء بی جان نیستند که با استفاده از مواد مختلف کنار هم قرار گرفته اند ، بلکه زنان زنده ای هستند که چهره آنها باید احساسات درون خود را بیان کند. قبل از شروع کار روی هریک ، ابتدا به احساسات آنها و روش صحیح به تصویر کشیدن آنها فکر می کنم. دات می گوید: قبل از فرآیند فنی ، فرایندی احساسی است. او می افزاید ، من آنها را سالها پرورش داده ام. دات می گوید ، ساعت ها و ساعت ها کار سختی برای ساختن هریک انجام شده است.

او حتی به هر عروسک یک نام می دهد. ما با شارمیلا ، پنجابو ، سیممو ، سونی با مهیوال و میرا آشنا می شویم و برای کریشنا می خوانند. در پاتیالا ، من رادا-کریشنا را ساختم و پیکره ها را به یک معبد اهدا کردم. من هرگز نمی توانم برای هنر خود ارزش پولی قائل شوم. دات ، فارغ التحصیل دوبار (در هنرهای زیبا و هنر و فرهنگ عامیانه) از دانشگاه پنجابی ، پاتیالا ، می گوید که آنها فروخته نمی شوند. او همچنین دارای مدرک دکتری در هنرهای زیبا است و یک دوره آموزشی یک ساله در زمینه ساخت عروسک از بخش صنایع کوچک مقیاس دولت پنجاب را گذرانده است.

پس از گذشت نزدیک به 40 سال از عمر خود به هنر ساخت عروسک ، دات از شوهرش جاسمر سینگ دات برای کمک به او در کار و تشویق او برای برپایی نمایشگاه تقدیر می کند.

پس از گذشت نزدیک به 40 سال از عمر خود به هنر ساخت عروسک ، دات از شوهرش جاسمر سینگ دات برای کمک به او در کار و تشویق او برای برپایی نمایشگاه تقدیر می کند. از جمع آوری مواد گرفته تا دوخت و سایر موارد ، او همیشه به من کمک می کند. او می افزاید: او به همان اندازه مشتاق این هنر است.

دات در توضیح روند فنی می گوید که ابتدا ظاهر یک عروسک ظاهر می شود که با استفاده از خاک رس ساخته می شود. شکل به ویژگی هایی مانند چشم ، بینی و لب داده می شود. یک خاک رس ، قالب ساخته شده و با استفاده از یک لاستیک مخصوص و دو ماده شیمیایی به فیبر تبدیل می شود. قسمت پایینی بدن ، پاها ، پاها ، دست ها و بازوها همه جداگانه ، با استفاده از پنبه و سیم ساخته می شوند و سپس به هم دوخته می شوند. سپس Dhatt می گوید: مو ، لباس ، زیور آلات و لوازم جانبی اضافه می شود. او حتی لباس عروسک ها را خودش می دوزد.

مجموعه عروسک ها از 19 تا 22 ژوئیه در چندیگر در نمایشگاهی که توسط پنجاب کالا پریشاد در پنجاب کالا بهوان برگزار می شود به نمایش گذاشته می شود.

بیست عروسک دارای ابعاد 15 اینچ هستند و 40 عدد از آنها سه و نیم پا ارتفاع دارند. همه چیز سفارشی است - لباس ، لوازم جانبی و زیور آلات آنها. از نظر کیفیت هیچگونه سازشی وجود ندارد. از کانادا تا دهلی ، ما از همه جا خرید کرده ایم تا آنها را تزئین کنیم. مدلهای کوچک 500-1000 روپیه و بزرگها 5000 تا 10000 روپیه هزینه دارند ، اما گاهی لوازم جانبی آن گران است. جاسمر ، یکی از مقامات بازنشسته هوشیاری می گوید که ما هرگز قبل از هزینه کردن آنها فکر نمی کنیم. داویندر می افزاید ، من فقط می خواهم دولت در راه اندازی موزه عروسک ها برای ترویج این میراث پنجابی به ما کمک کند و اجازه ندهد این هنر بمیرد. من این کار را برای پول انجام نمی دهم. عروسکهای من برای من مانند موجودات زنده هستند.

مجموعه عروسک ها از 19 تا 22 ژوئیه در چندیگر در نمایشگاهی که توسط پنجاب کالا پریشاد در پنجاب کالا بهوان برگزار می شود به نمایش گذاشته می شود.