وقتی آسورها به شهر آمدند: پاندال کلکته از نوادگان ماهیشاسور دعوت کرد تا بخشی از دورگا پوجا باشند.

آن‌ها حتی به بت دورگا نگاه نمی‌کنند، زیرا دیدن کشته شدن جدشان برایشان دردناک است، اما اعضای قبیله آسور جارکند در تلاشی برای از بین بردن افسانه‌های اطرافشان در یک کلکته دورگا پوجا شرکت می‌کنند. اولین موجود - آنها واقعاً شیاطین نیستند!

هیچ تفاوتی با سایر جوامع قبیله ای هندی ندارد، آسورها نه تنها باید برای توسعه بجنگند، بلکه باید علیه ننگ اجتماعی و فرهنگی مرتبط با اصل و نسب خود نیز مبارزه کنند. (عکس اکسپرس سابهام دوتا)

روح واقعی جشن ها چیست اگر برای همه لذت بخش نباشد و روندی برای ادغام افراد عقب مانده در فرهنگ جریان اصلی باشد؟ در یک محله کوچک پوجا در منطقه دریاچه نمک کلکته، یک محیط روستایی ایجاد شده است. این یک صحنه غیرمعمول در دوره دورگا پوجا نیست، زمانی که بسیاری از پاندال‌ها با مدل‌های کشاورزان و کارگران روستایی می‌شوند. عصبانیت مردم عادی در میان برکات دوی دورگا یک موضوع محبوب در سراسر بنگال است. صحنه در این پاندال نیز مشابه است، اما نام روستای انتخابی جالب است - Asur Gram.

تماشای ویدئو: اولین Ramleela شناخته شده در Chitrakoot به شکل اصلی خود حفظ شده است

حتی چند ماه پیش، بحث دورگا و ماهیشاسور، جلسات پارلمان را مشغول نگه داشت. بسیاری متوجه شدند که اگرچه این الهه ریشه در اساطیر دارد، 'آسورها' تا حد زیادی بخشی از واقعیت هستند. در بسیاری از مناطق مادیا پرادش، چاتیسگر، بیهار، جارکند و بنگال، یک جامعه قبیله‌ای زندگی می‌کنند که به نام آسور نامیده می‌شوند. جامعه ای که برای همیشه استدلال کرده اند که آسورها بخشی از نژاد غیر آریایی، بومی این قاره هستند و ادعا می کنند که نسبشان زودتر از تمدن هاراپا و موهنجودارو است.

درخت میوه با سه گلبرگ

در پاندال بلوک FE در سالت لیک، برگزارکنندگان با آوردن افرادی از جامعه Asur برای شرکت در puja امسال، مسیری جسورانه و غیر متعارف را در پیش گرفتند. برای آنها، این یک موضوع نیست، بلکه یک فکر است که به این جامعه قبیله ای فرصتی برای تغییر نگرش ها و شکستن اسطوره های مرتبط با آنها بدهد. Debasish Mondal متصدی پاندال، ابتکار عمل برای برقراری ارتباط با جامعه قبیله ای را به دست گرفت و آنها را متقاعد کرد که امسال بخشی از جشن ها باشند.

تماشای ویدئو: جشن دوسهرا در قلعه سرخ

در حالی که در اولین روز پوجا در میان جوانان خندان و سلفی کلیک می‌کردیم، خانمی حدوداً 30 ساله با ساری سفید و قرمز حاشیه‌دار ساده با لبخندی عفونی وارد محوطه شد. Sushama Asur بخشی از یک تیم هفت نفره است که به شهر آمده است تا بخشی از جشن های جاری باشد اما نه مستقیم. با نام خانوادگی ای مانند اسور، تقریباً هر یک از اعضای جامعه قبیله ای - در یک مقطع زمانی - باید توضیح می داد که ما راکشاساس نیستیم. ما هم مثل همه شما انسان هستیم می توان تصور کرد که چنین سلب مسئولیتی با لحن کوتاهی همراه باشد، اما معمولاً یا لبخندی است که حکایت از شوخی یک خودی دارد، یا غم و اندوه ناامیدانه از وضعیت تاسف بار امور.

نام خانوادگی و ارتباط آنها با شاه شیاطین ماهیشاسور دلایلی است که در پس انگ اجتماعی آنها و گوشه نشینی پس از آن وجود دارد. اسطوره ها و ادراک رایج، آنها را به عنوان افرادی که گوشت خوار و جادوگر سیاه هستند می بینند. حقیقت نمی توانست دورتر باشد. آسورها قبیله ای هستند که عمیقاً در فرهنگ و اعتقادات خود ریشه دارند و برای حفظ هویت و منزلت خود بسیار تلاش می کنند.

یک گام در رفع این تصور غلط، این سفر انقلابی به کلکته است. این جامعه که این روزهای جشن را با ندامت برگزار می کند - به یاد جد خود - برای آمدن به اینجا بر خلاف بسیاری از قوانین اجتماعی و تاریخی عمل کرده است. در روستای خود ساخواپانی، که در 500 متری معدن بوکسیت گورداری گروه هندالکو در ناحیه گوملا در جارکند قرار دارد، نگرانی ها و ترس هایی در ارتباط با سرمایه گذاری آنها وجود داشته است. سازمان دهندگان پاندال بارها به آنها اطمینان دادند که مورد تبعیض قرار نخواهند گرفت، بلکه فرصتی برای جهان برای شناخت آنها، تاریخ و ایدئولوژی آنها خواهد بود.

اعضای خندان قبیله Asur اکنون ممکن است مانند جد خود به ارتباط با شیاطین عادت داشته باشند، اما اکنون در تلاش هستند تا این تصور غلط را تغییر دهند. (عکس اکسپرس سابهام دوتا)

جالب اینجاست که این یک گزارش Indian Express بود که همه چیز را به همراه داشت. رانا روی، مجری باشگاه گفت: ما قصد داشتیم کاری در مورد جوامع قبیله ای در کشورمان انجام دهیم و در گزارش ایندیان اکسپرس با جامعه آسور مواجه شدیم. یک چیز به چیز دیگری منتهی شد و سوشاما و چندین عضو دیگر از جامعه آسور Jharkhand اکنون خود را در کلکته می‌یابند.

سوشاما، یک دانش‌آموز از کلاس ۱۲، در بسیاری از پروژه‌های محوری که برای توسعه جامعه انجام می‌شوند، پیشگام بوده است. او که در میان گروهی از سازمان‌دهندگان، بازدیدکنندگان و اعضای قبیله‌اش نشسته است، می‌گوید، ما با پیشنهاد آنها موافقت کردیم، همانطور که ایده آنها را دوست داشتیم. از این طریق می‌خواهیم به بقیه هند اطلاع دهیم، hum bhi jeete jagte samaaj hain. او امیدوار است که این ابتکار ادراکات نادرست مربوط به قبیله را از بین ببرد و به آنها فرصتی دهد تا با جامعه اصلی ادغام شوند.

این واقعیت که جد آنها همان شیطانی است که کشتن او در دوره دورگا پوجا جشن گرفته می شود، همیشه آنها را در نظر جامعه به 'آدم های بد' تبدیل کرده است. تصمیم آنها برای حفظ نه تنها نام خانوادگی قبیله ای خود اسور (به معنی دیو) این ایده را بیشتر مهر و موم کرده است. امتناع آنها از بازدید از پاندال‌های پوجا و دیدن بت دورگا نیز به دلیل اعتراض بود - بالاخره در هر یک از آن بت‌ها، جدشان کشته می‌شود. شاهد این موضوع نمی‌تواند به راحتی اتفاق بیفتد. برای قرن ها مورد تبعیض، توهین و در حاشیه نگه داشته شده اند. سوشاما، دختر رهبر قبیله خمبیلا اسور، که چند ماه پیش درگذشت، می‌خواهد همه اینها را تغییر دهد - اما بدون به خطر انداختن تاریخشان.

گیاه خانگی که به نور نیاز ندارد

جالب اینجاست که با وجود اینکه آسورها دورگا را نمی پرستند یا حتی به آن اعتقاد ندارند، اما به 'جاتادهاری' شیوا ایمان دارند که او را بخشی از فرهنگ خود می دانند. زنان در طول ماه مقدس Sawan به عنوان بخشی از جشنواره خود Deothan Puja، مانند سایر نقاط هند، به خداوند دعا می کنند. از نظر آیینی، جامعه آسور از هیچ جامعه دیگری مستثنی نیست و به منابع طبیعی و خدایان جنگل دعا می کند. آهنگرهای پیشین، اکنون به اشکال دیگر تجارت مانند کشاورزی روی آورده اند. اکثر اعضا اکنون در کارخانه های مختلف به عنوان کارگر کار می کنند. در بنگال، آنها بیشتر در باغ های چای شمال کار می کنند. در واقع، در ابتدا کمیته پاندا با آنها تماس گرفت تا بیایند، اما کارفرمایان آنها را در طول پوجاها راحت نکردند.

بخشی از نیروهای جارخند پیرمرد 85 ساله ای است که از آخرین افراد جامعه است که در تجارت ذوب فلز مهارت داشتند. با ترس از مرگ این هنر با این مردان هنر زنده، مردم این قبیله اکنون در تلاش هستند تا یاد بگیرند که چگونه سنگ هایی را که می توان از آنها فلزات استخراج کرد، شناسایی کنند. در حالی که جهان در حال پیشرفت است، زندگی برای آنها آسان نیست، زیرا آنها هنوز برای به دست آوردن امکانات اولیه سخت تلاش می کنند، دنیایی که از هند دیجیتالی توسعه یافته بسیار دور است.

سوشاما همراه با دیگران کار بزرگی را انجام داده اند تا زبان بومی آسوری خود را با استفاده از دوناگاری بنویسند. خط مکتوب واقعی آنها مدتها قبل گم شده بود، زبان - که فقط از طریق تمرین شفاهی زنده است - از ترس محو شدن در راه است تا مستند شود. سوشاما با موفقیت کتاب هایی را برای کلاس I و II نوشته است که به زبان محاوره ای خود به کودکان آموزش داده می شود. با این حال، دستیابی به کتاب های درسی خود مدت طولانی بوده است. بسیاری از جلسات و تعاملات با دفاتر توسعه اجتماعی و حتی فرماندار ایالت مثمر ثمر نبوده است. اما هیچ چیز از تلاش یا اشتیاق آنها برای تلاش برای تغییر کم نکرد.

انواع گل با عکس

گروه Asur از Jharkhand یک رقص محلی سنتی را در دریاچه نمک دورگا پوجا اجرا می کنند، جایی که از آنها دعوت شده است. (عکس اکسپرس سابهام دوتا)

اگرچه دولت بیهار به همراه هشت قبیله دیگر به عنوان یک «قبیله بدوی» شناخته شد، دوشاخه شدن ایالت منجر به بسیاری از بدبختی های آنها شد. همانطور که سوشاما می گوید، اگرچه همه چیز بر روی کاغذ وجود دارد، به سختی چیزی در واقعیت وجود دارد. سخنگوی مجلل در پاسخ به سوالی درباره هرگونه ابتکار دولت جارکند، می گوید: بله، ما 30 کیلوگرم برنج می گیریم، اما با برنج فقط چه فایده ای حاصل می شود؟ او با تأسف از اینکه به ندرت هیچ سود واقعی، چه از سوی دولت و چه از سوی شرکت خصوصی در این منطقه وجود دارد، می گوید که باید کارهای زیادی انجام شود.

ما در روستای خود مرکز بهداشتی نداریم، برای دریافت امکانات اولیه بهداشتی باید حداقل 45 کیلومتر را طی کنیم. فقط یک مدرسه در این محل وجود دارد که فقط برای بچه های جامعه صندلی های مخصوص جن دارد. لیست مشکلات آنها بی پایان است و به نظر می رسد تمام امکانات اولیه یک امر مجلل است. بدون چاه لوله، زنان کیلومترها را به عمق جنگل می‌روند تا آب بیاورند. اما او می گوید با کمی شکایت، طبیعت راه خاص خود را برای تکمیل دارد. آب های ما غنی از آهن هستند، بنابراین مادران ما مجبور نیستند برای دریافت آهن اضافی قرص مصرف کنند.

همانطور که روز پیش می رود، پوشیدن لباس های سنتی خود - شامل ساری ساده سفید و قرمز برای زنان و پیراهن و دوتی برای مردان - همراه با یک 'مادول' برای اجرای آهنگ ها و رقص های قبیله ای می آیند. زنان گل های کاغذی دست ساز را در بالای نان های خود به نمایش گذاشتند و ساری های خود را با جواهرات اصیل قبیله ای همراهی کردند. لوازم جانبی فلز و مهره جنبه دیگری از مهارت آنها را نشان می دهد.

از آنجایی که شهر شاهد استعداد آنها در پس زمینه دورگا پوجا است، آنها همچنان بخشی از جشن هستند در حالی که دائماً وجود الهه را نادیده می گیرند. حتی زمانی که وارد مقدمه می شوند، هرگز به بت ها نگاه نمی کنند، بلکه در یک مرحله مجاور تعامل و اجرا می کنند. موندال بسیار مراقب است که آنها احساس بی احترامی یا تحقیر نکنند. با این حال، این دوباره نشان می‌دهد که جشنواره دورگا پوجا فراتر از همه موانع مذهبی و اجتماعی است و این پنج روز برای همه، حتی برای بدخواهان آیین‌ها، برای لذت بردن است.