جایی که شمشاد علی رام می شود: یک مستند جدید سنت راملیلا را در خریای UP نشان می دهد

خریا در اوتار پرادش ، روستایی است که عمدتاً توسط خانواده های مسلمان شیشه ای چنگک زن ساکن است.

شمشاد علی برای بازی در نقش رام آماده می شود.

شمشاد علی هر روز پس از نماز صبح ، با عجله به معبد شیو در همان نزدیکی می رود. او قوچ خریا است و باید به موقع برسد تا برای اجرای سالانه راملیلا تمرین کند. نزدیک به پنج سال است که او نقش اصلی را بازی می کند و این باعث شده که او همان کسی باشد که هست. من از کلمات فحش استفاده نمی کنم و همچنین از سیگار کشیدن خودداری می کنم. او می گوید یک شب رام کو شبه ناهی (این رذایل با شخصیت رام سازگار نیست). او همچنین به نکته سنجی اشاره می کند. او می گوید من به عنوان رام باید برای جوانان روستا الگو باشم.

ببینید چه چیز دیگری خبر ساز می شود

علی همچنین شخصیت اصلی مستند جدید مولی کوشال با نام لیلا در خریا است که به سنت منحصر به فرد هندو-مسلمانان راملیلا در خیریا ، روستایی کوچک در منطقه فیروزآباد اوتار پرادش ، که به خاطر ساختن بنگل های شیشه ای معروف است ، نگاه می کند. علاوه بر علی ، این فیلم همچنین بر داستان دیگران که نقش های کلیدی مختلفی در Ramlila ایفا می کنند ، تمرکز می کند. در اواخر ، مرحله به نقطه ای برای همگرایی برای زندگی شخصی آنها نیز تبدیل می شود.

عکسهای فیلم از لیلا در خریا.

رام امروز به چنین فضایی تبدیل شده است. کاوشال ، محقق سنتهای عامیانه هند ، که در مرکز ملی هنرهای ایندیرا گاندی دهلی تدریس می کند ، می گوید اما در خیریه ، رام همه جوامع را به هم پیوند می دهد. در واقع ، نه فقط اینجا ، راملیلا این کار را در همه جا انجام داده است. لرد رام و شلتوک کل آسیای جنوب شرقی را به هم متصل می کند.

فیلم با کوره های کارخانه های چنگک شیشه ای شروع می شود و از این تصاویر به عنوان استعاره برای خلق و چرخ زمان استفاده می کند. سپس دوربین به خطوط فرعی خریا می رود ، جایی که افراد و زندگی روزمره آنها به طرق مختلف با کارناوال 22 روزه راملیلا درگیر می شوند. بیشتر شخصیت های اصلی بازی توسط بازیگران مسلمان بازی می شوند.

در ابتدا ، من ایده ساخت این مستند را کنار گذاشتم زیرا فکر می کردم صرفاً یک بلاغت است اگر بگوییم: 'اوه ، مسلمانان در راملیلا شرکت می کنند'. کوشال می گوید ، اما وقتی زندگی آنها را دیدم ، که حول حرارت و گرد و غبار کوره های شیشه ای می چرخند ، متوجه شدم که چگونه آن 22 روز داستانهای شخصی خود را بر روی مشعل قرار داده و به آنها احساس آرامش با رام و امثال او می دهد.

عکسهای فیلم از لیلا در خریا.

از طریق مصاحبه ها و مونولوگ ها ، شخصیت ها نگاهی اجمالی به زندگی خود می اندازند - غم ، امیدها ، داستانهای شجاعت و ایمان. کاشال می گوید ، برای هر یک از آنها ، شرکت در این لیلا به خودی خود یک لحظه نجات است.

این فیلم به کارگردانی ، فیلمنامه و گویندگی کوشال ، برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم دهلی در ماه دسامبر به نمایش درآمد و اکنون برای جوایز ملی فیلم ارسال شده است. این دومین فیلم کوشال است. اولین مستند او Landscaping the Divine-Space and Time in the Gaddi بر جامعه گله داری در هیماچال پرادش متمرکز بود که در ارتفاعات بالای دامولادار زندگی می کنند.

خریا همچنین روستایی است که به نظر می رسد رفاقت هندو-مسلمان نه تنها در طول راملیلا بلکه در تمام طول سال وجود دارد. این فیلم نشان می دهد که چگونه هیچ تابوی مذهبی در هیچ کجای خریا وجود ندارد. مردم دین خود را بر آستین خود می پوشند - تایلک ها و کلاه جمجمه حضور آنها را در حالی احساس می کند که زنگ معبد و اذان در هوا طنین انداز است. در صحنه ای ، هنگام غروب ، کودکان مسلمان دیده می شوند که شعار Hanuman Chalisa را سر می دهند. آنیل جوهاری ، سازمان دهنده راملیلا ، که نقش راوان را نیز بازی می کند ، می گوید اما هیچ چیز نمی تواند بیشتر از صحنه Ramlila نماینده جوامع مختلف باشد که با هم زندگی می کنند.

کارگردان مولی کوشال.

شهاب الدین ، ​​کمدین اصلی نمایش ، داستان غم و اندوه خود را دارد - چهار نفر از فرزندانش زود درگذشتند ، در حالی که تنها پسر زنده مانده اش در زندان طهار است. شهاب الدین در این فیلم می گوید نه پول دارد و نه ظرفیت آزادی پسرش را دارد. با این حال ، هنگامی که او مردم را در حین بازیهای سرگرمی سرگرم می کند و آنها را با خنده های خود می خنداند ، احساس می کند استرس از سرش بلند می شود. وقتی دیدم لاکشمن در اجرای دیشب بیهوش دراز کشیده بود ، من را به یاد بچه های بیمار و در حال مرگ من انداخت و من نمی توانستم اشک هایم را در فیلم نگه دارم.

روی صحنه ، او در سرگرم کننده ترین حالت خود است. جوهری می گوید ، زمانی که شهاب الدین بیش از حد افسرده بود تا روی صحنه بیاید ، ما به خانه او رفتیم تا از او درخواست کنیم. این راملیلا نمی تواند یکسان باشد بدون اینکه او ما را بخنداند.

در مورد آنچه باعث می شود آنها کار خود را رها کرده و سال به سال روی صحنه اجرا کنند ، علی می گوید ، من از Ramlila چه چیزی به دست آورده ام؟ هیچ کلمه ای برای توصیف آن احساس ندارم.