'مردم نمی دانند که معماران چگونه برای جامعه مفید هستند'

معمار MN Ashish Ganju در تصور موزه ای از معماری که می تواند تنوع ساخته شده در هند را در خود جای دهد

سبک معماری سنتی از Garo Hills.

مدتی است که پیشنهاد ایجاد موزه ملی معماری در هند بر روی سندان قرار دارد. Greha ، یک گروه چهار دهه ای که تخصص خود را در زمینه طراحی زیستگاه ، توسعه محیط زیست و معماری متمرکز کرده است ، در سال 2015 گزارشی را با همکاری موسسه معماران هند (IIA) ، صندوق ملی ملی هنر و میراث فرهنگی هند (INTACH) تهیه کرد. ) و شورای معماری (COA). در این زمینه ، رویدادی در دهلی امروز ، با عنوان تصور موزه ملی معماری ، قرائت و گفتگو در مورد معماری را ارائه می دهد. ما با معمار و برنامه ریز محیط زیست MN Ashish Ganju ، رئیس جمهور ، Greha ، در مورد ایده موزه ، وسعت و ارتباط آن صحبت می کنیم. گزیده ای:

سبک معماری سنتی از گجرات.

یکی از اهداف سیاست گذاری موزه ، پر کردن شکاف بین جامعه و حرفه است. چرا احساس نیاز می کنید؟

این امر دو جنبه دارد. در مرحله اول ، دو انجمن حرفه ای وجود دارد که مکالمه این حرفه هستند - IIA و COA. اما هیچ یک از آنها هیچ تلاشی برای ارتباط با جامعه مدنی نکرده اند ، بنابراین عموم مردم از مفید بودن معماران برای جامعه بی اطلاع هستند. ثانیاً ، حرفه معماری در هند تصادفی از تاریخ است. در دوران استعمار ، توسط مهندسان اداره می شد. مهندسان انگلیسی ساختمانهای عمومی ساختند ، بنابراین حرفه معماری به دلیل نیاز مهندسان به طراحی است. مدرسه JJ در بمبئی شروع به آموزش طراحان مدنی کرد و این میراث این حرفه نتوانست از بین برود.

حتی امروزه ، اکثر دوره های معماری که توسط COA مقرر شده اند دارای رویکرد یکسانی هستند. معماران می دانند چگونه افراد را در داخل ساختمان قرار دهند ، این فقط در مورد ساختار و ساختمان نیست. ما ساختمانی را ایجاد می کنیم که بتواند به درستی از مردم استقبال کند. جامعه نیز نمی داند چرا معماران مفید هستند ، و این جایی است که موزه این شکاف را پر می کند. موزه خانه موزها ، دختران زئوس است که از هنرها و علوم الهام گرفته اند. ایده ما این است که موزه نیز مکانی الهام بخش خواهد بود ، جایی که مردم می توانند به آنجا رفته و درباره خودشان بیاموزند. معماری در نهایت به زندگی روزمره می پردازد.

شما بارها در مورد اینکه چگونه تمدن هند دارای انسجام فرهنگی بوده و روح متحد کننده آن در تنوع ساخته شده آن صحبت کرده اید. موزه چگونه این جاه طلبی را برآورده می کند؟

ما فضای موزه را به عنوان یک ساختمان نمی بینیم. این شبکه ای از سایت های الهام بخش خواهد بود. ما تنها کشوری در جهان هستیم که با داشتن هفت شرایط محیطی ، در طول یک سفر ، از کوههای مرتفع ، با بیابان های قطبی مانند لاداخ ، به حوضه های عظیم رودخانه سند و گنگ ، دارای تمایز بی نظیر است. سپس صحرای تار با زبان معماری خاص خود وجود دارد. ارتفاعات و فلات مرکزی وجود دارد که همپی از آنها شهرت جهانی دارد. ما خط ساحلی خود را داریم که به محیط ساخت متفاوت و جزایر می پردازد. متأسفانه ، همه اینها توسط ساختار PWD پوشش داده شده است. بنابراین ایده ما این است که موزه را در مکان های مختلف کشور داشته باشیم.

سبک معماری سنتی از کرالا.

اما آیا فضای مرکزی خواهید داشت؟

البته در دهلی یک مرکز هماهنگی خواهیم داشت که برای آن زمینی در لادو سرای اختصاص داده شده است. ما همچنین در حال گفتگو با معماران در حیدرآباد و چنای هستیم. هر یک از این مراکز دارای مدل ها ، نقاشی ها ، عکس ها ، فیلم ها و نشریات خواهند بود. آنها می توانند سمپوزیوم گفتگوها را برگزار کنند ، به هر نحوی که بتوانند با مردم ارتباط برقرار کنند. این موزه با موزه های معمولی ، که دارای فضاهای بسته هستند متفاوت خواهد بود. در هند ، ما این فرصت را داریم که چندین کشور مختلف داشته باشیم ، بنابراین طراحی سازمانی ما به عنوان موزه با دقت مورد بررسی قرار می گیرد.

MN آشیش گنجو

چگونه از دانش گذشته استفاده کرده و آن را با بافت شهری مرتبط سازیم؟

این یک سوال بزرگ است و بسیاری روی آن کار می کنند. این امر به مقابله با جامعه مصرف کننده ما مربوط می شود. نوام چامسکی در مصاحبه اخیر خود گفت: 'در چند نسل ، ممکن است جامعه انسانی سازمان یافته زنده نماند.' معماران نمی توانند کارهای زیادی انجام دهند ، این یک مسئله تمدنی است. من نمی دانم چگونه یک نظم اجتماعی منسجم پیدا خواهیم کرد. افرادی که در جنگل ها و کوه ها زندگی کرده اند همیشه می دانند که اگر زندگی برای شما فقط یک پدیده حساس باشد ، هرگز نمی توانید راضی باشید. بنابراین آنها فراتر از حواس رفتند. مگر اینکه ما ببینیم که همه اینها یک افسانه است و شما را سوار کرده اند ، هیچ مبادله متمدنی نمی تواند انجام شود. امروز ، ما در دریایی از روابط ناقص غرق شده ایم و ارتباط خود را با طبیعت ، در خارج و درون از دست داده ایم. ما نمی توانیم با خود ارتباط برقرار کنیم ، چگونه با آنچه در اطراف ما است ارتباط خواهیم داشت؟

این رویداد در خانه Bikaner ، دهلی ، از ساعت 6 عصر تا 9 شب در 28 مارس است